Irena Piątkowska (1911-2008)

Księgowa w Białowieskim Parku Narodowym.

Urodziła się 17 września 1911 roku w Wyszkowie, w rodzinie Stanisława i Marianny (z domu Filipkowska) Stokarskich. Rodzice posiadali 4 ha ziemi. Ojciec pracował też jako kasjer na budowach dróg we wschodnich częściach kraju. Irena miała pięciu braci: Mariana, Witolda, Michała, Józefa i Teodora.

Po skończeniu szkoły powszechnej nastąpił dwuletni okres przerwy w nauce ze względu na brak w rodzinie środków na kształcenie. W 1929 roku Irena zaczęła uczęszczać do Prywatnego Gimnazjum Koedukacyjnego z prawami szkół państwowych Towarzystwa Szkół Średnich w Wyszkowie n/Bugiem. Finansowo pomagał jej brat Józef, który pracował jako szofer. Gimnazjum ukończyła w 1933 roku.

Kształcić się dalej nie mogła z tego samego powodu, co wcześniej. Zaczęła szukać pracy. Początkowo pracowała bezpłatnie jako praktykantka na poczcie w Wyszkowie. Później przyjechała do Białowieży, gdzie zatrudniono ją z dniem 7 października 1935 roku w tutejszym Urzędzie Pocztowym przy obsłudze telefonu i telegrafu. Mieszkanie dostała na plebanii prawosławnej, tam się też stołowała. Z początkiem 1938 roku otrzymała awans na asystenta pocztowego. Na poczcie pracowała do 8 marca 1940 roku.

10 listopada 1937 roku poślubiła Kazimierza Piątkowskiego. Pochodził on z Równego na Wołyniu. W czasie rewolucji przyjechał z rodzicami do Polski, mieszkał w Warszawie, ale chciał pracować na terenach wschodnich. Przyjechał do w Białowieży i podjął pracę na poczcie. Ceremonia ślubna Ireny i Kazimierza odbyła się w kościele rzymskokatolickim w Białowieży. Małżeństwo wynajęło mieszkanie w ładnym murowanym domu na Stoczku, razem z nimi mieszkał adwokat Kuryłowicz. W 1939 roku Sowieci wysiedlili ich z tego budynku, gdyż urządzili w nim stołówkę. Piątkowskich zabrał do siebie miejscowy gospodarz Dudzicz. U niego mieszkali przez całą wojnę.

Małżeństwo Piątkowskich doczekało się dwóch córek: Elżbiety (ur. 1942) i Emilii (ur. 1948).

Podczas okupacji radzieckiej Irena była zatrudniona w okresie od 10 marca 1940 roku do 19 czerwca 1941 roku na stanowisku kasjera w „Lespromchozie” w Białowieży. Podczas okupacji niemieckiej pozostawała na utrzymaniu męża, który pracował w miejscowej elektrowni. Po wojnie Piątkowscy przenieśli się ze Stoczka do Parku Dyrekcyjnego, a następnie do Parku Pałacowego. Mąż pracował w Nadleśnictwie Zwierzyniec.

Irena z dniem 1 października 1946 roku rozpoczęła pracę w Białowieskim Parku Narodowym na etacie prowizorycznego pomocnika rachunkowego. Z początkiem 1951 roku została mianowana sekretarzem w BPN. 1 grudnia 1953 roku powierzono jej stanowisko kierownika sekretariatu. Ówczesny dyrektor BPN August Sławik wydał o niej w dniu 27 kwietnia 1953 roku taką oto pisemną opinię: „jako sekretarz obowiązki wykonuje dobrze, odznacza się sumiennością i starannością”.

Z dniem 1 października 1955 roku powierzono jej stanowisko referenta administracyjno-gospodarczego, a 1 stycznia 1964 roku – stanowisko księgowego w BPN.

W połowie lat sześćdziesiątych uczęszczała na roczny zaoczny kurs rachunkowości i planowania jednostek budżetowych. Ukończyła go w 1966 roku.

Na emeryturę odeszła z dniem 31 grudnia 1971 roku. W ostatnim okresie życia była pensjonariuszką Domu Pomocy Społecznej „Rokitnik” w Białowieży.

Irena Piątkowska zmarła 7 sierpnia 2008 roku w wieku 97 lat. Jej mąż Kazimierz odszedł znacznie wcześniej, bo 2 lipca 1972 roku w wieku 73 lat. Oboje spoczywają na białowieskim cmentarzu. W rodzinnym grobie pochowana jest też ich córka Emilia (zamężna Plasota), która zmarła 29 listopada 2018 roku w wieku 70 lat.

(Oprac. Piotr Bajko)
 

Galeria