Hrynkiewicz Stanisława (1921-1992)

Starsza woźna w Białowieskim Parku Narodowym.

Urodziła się 27 lutego 1921 roku we wsi Teremiski (gmina Białowieża) w rodzinie Jana i Anastazji Poleszuków. Ojciec był robotnikiem leśnym, matka gospodynią domową.

Stanisława uczęszczała do szkoły powszechnej w latach 1929-1934 w Teremiskach, ukończyła tylko 4 klasy. Na dalsze kształcenie córki rodzina nie miała środków. Jako najstarsze z dzieci pomagała rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa, pracowała też na dniówki w lesie.

Pod koniec lipca 1941 roku Niemcy spalili Teremiski, a mieszkańców wywieźli. Stanisławę zabrano później na roboty przymusowe, na których przebywała dwa lata. Do domu wróciła w 1945 roku.

W dniu 26 czerwca 1946 roku wyszła za mąż za Aleksandra Hrynkiewicza, którego poznała będąc na robotach przymusowych. Z małżeństwa tego urodziło się troje dzieci: Halina (1947), Danuta (1950) i Zbigniew (1952).

Z początkiem maja 1961 roku podjęła pracę w Białowieskim Parku Narodowym, w którym pracował już jej mąż. Została zatrudniona na stanowisku kontraktowego woźnego. W 1974 roku otrzymała awans na starszego woźnego.

W pracy wyróżniała się starannością i odpowiedzialnością, swoje obowiązki wykonywała należycie. Była doceniana przez kierownictwo instytucji.

Na emeryturę odeszła z dniem 28 lutego 1979 roku.

Zmarła 4 czerwca 1992 roku w wieku 71 lat. Oboje z mężem spoczywają na cmentarzu rzymskokatolickim w Hajnówce.

(Oprac. Piotr Bajko)

Galeria