Prośba Jana Paździora o przyjęcie do pracy w Parku Narodowym w Białowieży w charakterze dozorcy.

Strażnik w Białowieskim Parku Narodowym.

Urodził się 7 lipca 1899 r. w Klukowiczach (pow. Bielsk Podlaski), w rodzinie Józefa i Brygidy z domu Szablińska. Ojciec był robotnikiem, zmarł w 1900 roku. Jan wychowywał się w Łodzi. Ukończył 3 oddziały szkoły rosyjskiej.

W 1915 roku, mając 16 lat, zaczął pracować jako gatrowy w tartaku w Łodzi. W 1917 roku wyjechał do majątku Poddębice (pow. Łęczyca), w którym pracował jako robotnik rolny. W latach 1919-1922 odbywał służbę wojskową w 31 Pułku Piechoty Strzelców Kaniowskich. Dosłużył się stopnia kaprala.

Po powrocie z wojska w sierpniu 1922 roku podjął pracę w prywatnym tartaku Niewierz (pow. Turek). Pracował w nim do 1926 roku. Następnie przyjechał do Białowieży i zatrudnił się w Państwowym Tartaku Stoczek.

W dniu 29 kwietnia 1928 roku zawarł związek małżeński z Janiną Jarmołowicz. Urodziło się im troje dzieci: synowie Marian (1929) i Józef (1934) oraz córka Kazimiera (1931). Syn Józef zmarł w wieku 12 lat. Marian pracował w MO w Łodzi, a Kazimiera jako konduktorka w PKP Ełk.

W 1933 roku został przeniesiony do Państwowego Tartaku w Hajnówce, w którym pracował jako pomocnik trakowego do czerwca 1941 roku, tj. do przyjścia Niemców. Z dniem 1 sierpnia 1941 roku podjął pracę w Tartaku w Grudkach, skąd w 1943 roku został przeniesiony do tartaku w Czarnej Wsi, w którym był zatrudniony do 16 lipca 1944 roku. W czasie okupacji niemieckiej zmarła jego matka.

Po wyzwoleniu przyjechał do Białowieży, gdzie z dniem 31 października 1944 roku został przyjęty do służby z powierzeniem obowiązków dozorcy w Parku Narodowym, podlegającym wówczas Filii Instytutu Badawczego Leśnictwa (ta z kolei podlegała Dyrekcja Lasów Państwowych Okręgu Białostockiego w Białymstoku). Z dniem 1 września 1946 roku otrzymał etat kontraktowego dozorcy Parku Narodowego, a od początku 1951 roku był już prowizorycznym strażnikiem w Białowieskim Parku Narodowym. W dniu 1 października 1955 roku został zatrudniony na stanowisku strażnika w BPN.

W opinii o przydatności zawodowej i społecznej, wystawionej 12 maja 1952 roku, czytamy m.in.: „Do obowiązków strażnika przygotowany i uzdolniony. W pracy posiada inicjatywę niezbyt dużą. Obowiązkowy i pilny. Przejawia duże poczucie odpowiedzialności za swój odcinek pracy. Wśród pracowników cieszy się sympatią”.

Z kolei dyrektor BPN August Sławik w opinii sporządzonej 27 kwietnia 1953 roku dla Działu Kadr Ministerstwa Leśnictwa stwierdził m.in., że Jan Paździor „społecznie nie pracuje zupełnie” oraz „ze względu na słabe zdrowie może wykonywać prace lekkie”.

Jan Paździor był bezpartyjny. W latach 1944-1951 należał do Związku Zawodowego Pracowników Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego.

W Białowieży mieszkał z rodziną przy ul. Wojciechówka 45.

Po 1955 roku losy Jana Paździora autorowi hasła nie są znane. Prawdopodobnie zmarł w 1956 roku i został pochowany na cmentarzu w Białowieży, lecz jego grób się nie zachował.

(Oprac. Piotr Bajko)
 

Galeria